Na het bezoek aan het consultatiebureau is Elin opeens gaan drinken. Ze dronk al haar flessen leeg en at al haar hapjes op. We wisten niet wat ons overkwam. Net op het moment dat we het echt niet meer wisten ging ze drinken. Ondertussen drinkt ze niet meer al haar flessen leeg maar over het algemeen eet en drinkt ze nu best aardig. Zeker als je het vergelijkt met een poosje terug. Ook lust ze nu diksap en dat is ook wel prettig dan krijgt ze toch net even wat extra vocht. Zeker met het warme weer van de afgelopen paar dagen.

Elin kon al zelfstandig gaan zitten maar ze kan nu ook echt goed kruipen. Ze kruipt dus nu ook de hele kamer door. Niks is meer veilig. Vanuit kruipen kan ze ook zelf gaan zitten en weer verder kruipen dus dat is mooi. Ongeveer tegelijkertijd heeft ze uitgevonden dat ze zich aan dingen kan optrekken zodat ze kan staan. Dus nu staat ze ook overal. In de box, in bed, tegen de bank en ze probeert ook al de tafel maar dat lukt nog niet zo goed. Die is nog net iets te hoog maar dat zal ook niet lang meer duren. Vanuit staan positie loopt ze ook langs de rand. En samen met iemand door de kamer lopen is helemaal geweldig. Dan giert ze het uit van plezier en ze stapt met grote stappen de hele kamer door. Alleen is het niet leuk om daar mee te stoppen haha dan zet mevrouw het op een blèren.

Helaas heeft de eenkennigheid en de verlatingsangstfase ook zijn intrede gedaan. Als er mensen komen die ze niet zo vaak ziet in ons eigen huis is er niet zoveel aan de hand. Maar als we met haar naar een ander huis gaan met vreemde mensen die haar vasthouden dan vindt ze het niet meer leuk. Dan zie je echt eerst een pruillipje komen en dan komt het gehuil en wil ze alleen maar door Michiel of mij vastgehouden worden. Als ze er een poosje is dan gaat het wel weer en gaat ze lekker spelen gelukkig.

Vorige week bracht ik Elin naar het kinderdagverblijf. Toen ze de kindjes zag werd ze helemaal enthousiast en ging ze lekker spelen. Ze is daar ook gek op een jongetje die al wat ouder is, ze wordt helemaal wild als ze hem ziet en dan wil ze hem vastpakken. Zo schattig. Maar ik wilde gedag zeggen dus ik pakte Elin weer even op, gaf haar een kus en zette haar weer neer. Daar was ze het alleen niet mee eens. Ze begon te huilen en een van de leidsters nam haar toen even over maar ook dat was niet goed. Ze strekte haar armpjes naar mij uit en huilde mama mama mama. Het was echt zo zielig. Ik ben toen maar snel weggegaan en later hoorde ik dat het ook alweer vrij snel over was. Dus volgende keer maar niet meer oppakken, gewoon zwaaien en zeggen dat ik wegga. Ik ben benieuwd of het dan beter gaat.

Ze kan trouwens ook al zwaaien. Als je zegt zeg maar dag dag dan gaat ze zwaaien. Ook weer zo schattig. Maar ja wij vinden alles schattig en knap haha.
Al zitten we nu dus wel in een wat lastigere fase. Het slapen wat altijd zo goed ging gaat ook niet altijd even soepel meer helaas. Voorheen als ze huilde stopte je er een speen in en het was weer goed maar nu wordt ze alleen maar driftig en wil ze opgepakt worden. Maar ja zo werkt het natuurlijk niet. Dus nu moeten we haar helaas af en toe echt een poosje laten huilen voordat ze in slaap valt. En ze kruipt echt dat hele bed door. Het is iedere keer weer een verassing hoe we haar aantreffen.

We genieten dus volop van ons kleine meisje. En met dat mooie weer kunnen we er ook wat meer op uit met de bakfiets of lekker wandelen. Heerlijk laat de zomer maar komen!